Şîrîn Elemihoyî

Font size: Decrease font Enlarge font

pêlên xeyalan

xoşewîst radimûsan

dê û bavê dilşewitî tu pêşwaz dikirin

çiyayên vînê

di hembêza te de rûdiniştin

teşiya ramanan

bîranîn dirêstin Şîrîna min…

teqereqa deriyên hesinî

fermanên bêtêlan

kurtepista bêdengiyê

xişîna reşkujiya sêdaran

te dibihîst…

xemgîniya tirsê kon didanî

lê hişyarî mêvan bû û rê ne dida girî…

te li hêza xwe

ya ku korên nijadperest nizanin

û li dilên şirîkên xwe guhdar dikir

hejandina rojê

te dît Şîrîna min…

di nalînên çîtikên Firat û Aras de

xoxa dara azadiyê te xwar

”azadî ne tenê şadiyê tîne

mirovan dike mirov’’…

Xwedayên zilmê

mîna kuştina ferişteyan

di sibeha zû de hatine kuştinê…

ba xweşbêhna te balav kir

gul gerdena te maç dikin

û ez

dibime Merşa bin piyên te

dibime şeyê

şekirina gûliyên bixwîn  

dibime berbiska biskên te…

di agirê sêdaran de

mîna qurbanê

sinorê pîroziyê derbaskirî

dilerizim

di êşa berxwedana te de difûrim…

zarokên Înanna û Arîna

li bedenên Ur û Hatûşa tifikan pêdixin

çûkên başûr bêdeng in

gurên herêmê li bakur dizûrin

û di bagera xwe de

gêj bûye dîrok…

xeyalên mirinê darbestên mirî hildigirin

hezkirina te şîrîn e

mîna hezkirina rojê Şîrîna min…

sibeh bilind dibe di deqa eniya te de

sibeheke dubêhn

ji bêhna kirêt a xweş dizê

ji yekê Leyla Qasim vedigerê ber sêdarê

ji a din tekoşîna jiyanê

zindîtiya şadiyan ji te bilind dibe…

pakrawanan sibeha te silav kirin

sibeha

te reng dayî nehê Gulanê

hezkirina ji hezkirina te dilşadî ye

hezkirina te ji xwe bihurtine Şîrîna min…

tu roniya wijdana cîhana min î

bayê bakur asîman anî wir

tu roja rojhilata min î…

li aliyekî jinên bihêrs dimeşin

li aliyê din zarok hildikişin

penceran vedikin

da Hecheckên çavtirsandî

û kevokên bûkaniya te werin

xoşewîstî tu yî keça Ararat…

mizgîniya fereca xêrê dibiriqîne

mîna biriqandina dilê te

stêr dizîvirin

mîna govenda hevdozên te

tu vehese û raze…

te doz nivîsand

siyê li dîwarê girtîgehan jan

û hestiyan Dêrsim û Enfal nivîsandin…

dema

te qêrînên xwe bilindî asîman dikirin

dema pirsa xwendegeha te dikirin

’’xwendegeha min, zanîngeheke hûn navnîşana wê nizanin’’

li wir

te bawernamên hemû zanîngehan dirand…

mirin anîn û xwestin çavên wê bibine çavên te

te çavên xwe kirin peyvên zanan

kirin ayînên bêdeng û niyazên derwêşan…

çavên te bûne çira civata nîvmirî

bûne guhdarkirina devên girtî

û axaftinên bêdeng…

çavên xwe

bi deyn bide min

da li te û bîrdoza baweriya te binêrim

çavên te xweşikî anîn…

rûyên maskekirî

leyîstikvanên şanoya tawanbaran e

nirxê navên wan nîne

sêdar li sêdarê barkirin

û çarmixek ji penc sêdaran çêkirin…

dilên reş û destên tarî hûn fedakirin

tiştek li çaxên çûyî zêde nekirin…

ji Daryos û Xelîfê yekem ve

jehra sêdaran kêm nebû li vir

kaniya dadweriya Keyxosrew

û evîna Şîrîn û Ferhadan jî ziwa nebû

şevên her çaxî şev in

Şîrîna min…

derve ronî ye û derî vedikim

stêr di valahiyê de bûne tîr

ewrên şuştina tawanan

Tofana Nuh dibînim…

li ayînên şadiyên olperestên sexte   

seyê pîr di nav xwînê de mirî

qerqotê bavê gurên boz

di newala kuştinê de xeniqî dibînim…

ez hêza ku çiya kirine

bajarên bêdîwar

kulmên bilindî asîman dibin

ala rûmetê Gerilayên hevalên te

dibînim

keça warê Celaliyan

xweşika êla Mihoyiyan                  

Şîrîna min…

 

11.05.2010

 

Kamran Simo Hedilî

  • email Email to a friend
  • print Print version